Eén stuk land, of eigenlijk twee:
noord en zuid, badend in zout,
met een strook land – aan weerszijden zee –
dat hen als een navelstreng bij elkaar houdt.

Hoe lang nog houdt dit strookje zand
dat moeder en dochter verbindt
tegen het beuken der baren stand?
Hoe lang nog eer de zee ’t verslindt?

Eens komt de dag van het afscheid:
de geboorte van het eiland staat vast –
maar in dít heden zijn zij een eenheid,
nog niet met hun toekomst belast.