Bloemen hebben een ontstellend belangrijke rol gespeeld in het mee creëren van de wereld zoals we haar nu kennen. Daar zijn ze ver voor onze komst mee begonnen. Hoe lang nog gaan ze daarmee door?

Expo Flowers Forever toont een veelzijdig perspectief op mens-bloemrelaties. Waar Guust Hens op zijn affiche voor de Keukenhof (1951) natuurlijk schoon benadrukt, toont Ursula Palla in haar film “Flowers IV” (2004-2005) arbeiders in Aalsmeer die witte bloemen verven (en dat onzachtzinnig). Tracey Bush maakte in 2022 van verpakkingsmateriaal de negen wilde bloemen die voorbijgangers wisten te noemen (de moderne mens kent meer merk- dan bloemennamen). In “Palimpsests & Erasure” (2022) maakt patricia kaersenhout het onzichtbaar maken van de tot slaaf gemaakte vrouwen, van wie Maria Sibylla Merian over inheemse planten leerde, alsnog zichtbaar. Bloemen, kapitalisme, kolonialisme, ze hangen samen en dat maakt van mens-bloemrelaties meer dan alleen een onschuldig genieten.

Ook ecologische blunders komen in de expo aan bod. Maren Jeleff en Klaus Pichter laten met “Aspergillus fumigatus” (2022) de samenhang zien tussen schimmelbestrijding in de Nederlandse tulpenteelt, medicijnen voor mensen waar dezelfde middelen in zitten en de resistentie door de bestrijding waardoor de medicijnen niet meer goed werken. Het tweeluik “Bee 1” (2019) en “Honey Flower 1” (2022) van Maximilian Prüfer brengt de moord op 2 miljard mussen in het Chinese Sichuan in 1958 in verband met de massale terugkeer én daaropvolgende uitroeiing van insecten, waardoor nu de bloemen door mensenhand bestoven moeten worden.

De expo in De Kunsthal heet dus Flowers Forever. Misschien moet daar een vraagteken achter staan, en of bloemen nog van ons houden weet ik ook niet zeker. De paardenbloem onderweg naar de expo lijkt het vooralsnog weinig te deren, dat scheelt.